عمومی

برای هادی خانیکی| داعیه‌دار دیالوگ

ای دکتر انیکی از روزگار وانی، روزنامه نگار وده است. روزنامهنگاران، سخنان مردم اند ا ایشند و سخن مردم را وش ومت رساند. این اید، م ا مردم نسبتی داشته اند و م ا ومت؛ نیز اید آن مردم و آن ومت را ناسند.
م ان مردم، رساندن ام نان احبان درت را سهل نداشت. روزنامه نگار، ارتباط میان مردم و ومت است. ناگزیر ایدم سیاست و آن سیاست را ناسد و م مددی و مدستانی ا مردم داشته است. این ایگاه مهمی در نظام آن و ورها داشته و دارد.

وساطت روزنامهنگاران، میان مردم ومت وقتی مُیسر و درمان است، واند از دریچه راهم و وگو ا ر دو. این وگو و اهم، لازمه و رط درست رای اعتماد مردم و ور است. آیا وگو ست و ر اساس است؟ و ایگاهی دارد و ونه مُیسر میود؟ امری ست مجال در حال حاضر و اینجا نیست، ولی اید اشاره به مناسبت نباشد.

در ما، وگو لفظی دو لوست. م معنی نِقار و نزاع می دهد و م میوان ر مسُخنی، دلالت داشته است.
وقتی می ویم ای دکتر انیکی دعوت وگو می ند، مرادمان، وگو رای اهم و وافق است. این وگو ا ر وگویی، وگوی دمیان ا دیگر است را دمیان اند ا دیگر می واند وگو ند.
وگو اگر امروز ایی در سیاست دارد، در اصل دمی وجود داشت و مُقدم ر سیاست و مُقدم سر لم و. نه اینکه وسایلی رای رسیدن مقصودی اشد. دمی ود دیالوگ است و از ازل، دیالوگ وده است. او ا د الست، در دیالوگ، دمی ده است. ان داشتن و ا م ودن و دیالوگ داشتن، متفاوتی لازمه دیگر اشند لکه اند. ر وفق این نظر، دیالوگ، مالی ائد ر وجود ر اشد، نیست. لکه اصل است و ماه ا و میشه وده است. اگر در اى وجود ندارد، نقصى ارض ده است. ر م مین را می وید ر ا دیالوگ نیست، آنلاین و معرفت و رامش و اعتماد م میاب است. س نبود دیالوگ، ارضه و نشانه دورشدن دمی، از اصل ویش است ست:
در ما، ازجستن این اصل، سیار ده است. این درست است دمی از ازل، دیالوگ وده اما سرکش و مغرور و نود و َنود م وده است. وقتی این ات و اوصاف الب ود، وشا سخن دیگری را نمی‌نوند، را از ُرگوییا ر ده اند. اکنون نا دیکتاتورها منطقه مه، سره ایناند و وش ندارند.

در ای مجازی م، مه رف می نند، نکه مخاطبان مخاطبان ست؟ انتظار اسخی داشته باشد! م در این ا، رفای معمولی و راری می نند. البته دانش و لسفه و ر م در میان رف معمولی و راری وجود دارد. در ایی مه سخن ا در س و سطح رار می رد، دیالوگ منتفی می ود.
می دانم می ویند در رایطی، در این ا را دانست. را اگر نبود، مشکل ا رگ ر ود. ممکن است نتیجه رند نقد ای مجازی، لاح نیست. راکه ای راست وگو را، ستتر و نگتر می ند. من نمی‌دانم که آیا ونه ویم نباشد؟ ود و نبودِ ای مجازی، در اختیار س نیست. محدود ردن ن م، وششی وده است.
نچه م این ود سخنها در ای مجازی مخاطبان را نمی دانم؟ مه مه، اب میند ولی س نمی داند، مخاطب سی و دام اب است؟

ا نچه د، معلوم میود دیالوگ امری ورای سیاست و مقدم ر ن وده است. سیاستمدران ممکن است در اوقاتی و والایی، اهل وگو اشند اما در سیاست، ای رای دیالوگ وجود ندارد. را رط دیالوگ، دوستی است و در سیاست دوستی اری ندارند. نجا اگر وان از دت دشمنی است، نر است. ولی امروز وقتی از وگو می ویم، مُرادمان، «گفت وگوی سیاست ا» و «گفت وگو ا سیاستمداران» است. این وگو، مشکلترین وگوست. را وش سیاست ر ده است.
ا سانی می نند را سیاستمداران، اهی رف ای می ند و رای این می شود اما مانه نان است رف ا و ارها، ا نیاز مردمان لاح ورها، میزان نمی ود. در این رایط وگو ونه ممکن است می ود؟ رای سخن این است در رایط مشکل ارهای مشکل اید . راه دیالوگ، راه حل است اما اید سوی ن رفت و ن را ازیافت. وجود مین لب و دعوت دیالوگ را اگر اسخی ندهد، مُغتنم اید مرد. را نشان از امید و دوستی و مُروت و انصاف دارد.
رای ای دکتر انیکی داعیه دار دیالوگاند، از داوند لب ای اجل و ازگشت سلامت

* متن سخنان رئیس رهنگستان لوم ایران در رنامه « امید، وگو و زندگی؛ ا دکتر ادی انیکی » در لاب اوس رآنلاین

رای ادی انیکی|  داعیه دار دیالوگ

مشاهده مطالب بیشتر
دکمه بازگشت به بالا